بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم.

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام.

بخت خندان و زمان رام.

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب.

شاخه ها دست برآورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ،

همه دل داده به آواز شباهنگ.

یادم آید تو به من گفتی: <<از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

آب،آیینه ی عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!>>

با تو گفتم: << حذر از عشق! ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی!من نه رمیدم نه گسستم.>>

باز گفتم که : << تو صیادی و من آهوی دشتم!

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم!

حذر از عشق، ندانم.

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم!>>

اشکی از شاخه فرو ریخت!

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت!

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم.

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم، نرمیدم...

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم!

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم!

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ....!

بی تو ، اما ، به چه حالی از آن کوچه گذشتم....

(فریدون مشیری)

پریشانم

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

می‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است!

این شعر به اشتباه گفته شده شعری زیبا و قابل تامل از دكتر علی شریعتی

در صورتی که شعر از کفر نامه "کارو" می باشد.

منبع: ایران سان

دل از عاشقی نبُر رفته که رفته…

اگه “عاشقه” تو بود تنها نمی رفت

شده پا به پات می سوخت، اما نمی رفت.

بی خیالش ، مگه چند سال تو جوونی؟

بی خیالش ، مگه چند سال تو میمونی؟

بی خیالش ، اینا رسمه روزگاره

همشون کار خداست ، حکمتی داره.

یاد حرفای قشنگش ، می دونم واست عذابه

دل تو خیلی گرفته، حال و روزتم خرابه.

دیگه تنها شدی و سکوت تو پر از غمه

همه ی عالم و آدم واسه تو جهنمه.

اون که رفته دیگه رفته

دیگه برگشتن نداره

اگه “دوستت” داشت نمی رفت

دیگه تنهایی دوباره

یا رب به تو می برم پناهی

پناهم ده پناهم ده پناهی

در این غربت ندارم من کسی را

بشو یارم همین امشب خدایا

امشب خواستم  بگویم ،دلم گرفت

در این حق حق مرغان دلم آرام نگرفت

شاید بگویی که تو دیوانه ای اما

دیوانه هم روزی دلش گرفت

                در این مرداب غم اسیرم

در این مرداب هم ، میمیرم

                اگر رازی شوی هر شب اسیرم

اگر خواهی برایت هم ، میمیرم

                 بگو تا نیلوفری باشم برایت

                               که هر شب سر بزارم بر شونه هایت

               تو باش آن قلبی که بر روی زمینی

                    منم اون تیری که بر قلب تو باشم                                

            در این تنهایی شب من، اسیرم

                                                 خدایا، در نبودت من، میمرم

          اگر گیری، همین شب هر دو دستم

                                               همیشه تا ابد، مدیونت هستم

  می کشم ناز یکی تا به همه ناز کنم

به دلم افتاده بود انگار جدایی

 به دلم افتاده بود که بی وفایی

 به دلم افتاده بود میری ز پیشم

 به دلم افتاده بود آواره می شم

 به دلم افتاده بود تو جنس سنگی

 که می خوای با دل تنگ من بجنگی

 به دلم افتاده بود تنهام میذاری

 واسه تنها کردنم بهونه داری

 به دلم افتاده بود میشکنم از تو

 که تو زخمی رو دلم دوباره از نو

 به دلم افتاده بود که نمی مونی

 که یه روزی منو از خودت می رونی

 به دلم هرگز نیوفتاد برمو تنهات بذارم

 هر بلایی سرم اومد همه شو سرت بیارم

 به دلم هرگز نیوفتاد انتقاممو بگیرم

 یا بگیرم کینه از تو تا به اون روز که بمیرم

 به دلم هرگز نیوفتاد قدر قلبمو بدونم

 حتی فکرشم نکردم که بدون تو بمونم

 فرق ما از اینجا پیداست فاصله میون دلهاست

 تو دلت سرکش و مغرور , من دلم همیشه تنهاست 

منبع:http://hildabihamtast.blogsky.com

من نمی رنجم از این جمله که تکرار شده است

بارها " از تو بدم آمده " اقرار شده است 

شاید این بار بیایم به خودم یا بروم

 ز خیالی که در آن بودنم انکار شده است

تو به هم ریخته ای ساختنت آسان نیست

مثل افکار که بر ذهن من آوار شده است

و نگاهی که تو را آخر دنیا می دید

دیگر از دیدن چشمان تو بیزار شده است 

باز هم " از تو بدم آمده " را می شنوم .

من  نمی رنجم از این جمله که تکرار شده است. 

زندگی را بد ساخته اند

کسی را که دوست داری تو را دوست نمی دارد

کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمی داری

اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو رو دوست دارد

به رسم و آیین هرگز بهم نمی رسند

و این رنج است

زندگی یعنی این ..........