خانمی‌ از منزل‌ خارج‌ شد و در جلوی‌ در حیاط با سه‌ پیرمرد مواجه‌ شد. زن‌ گفت‌: شماها رانمی‌شناسم‌ ولی‌ باید گرسنه‌ باشید لطفا به‌ داخل‌ بیایید و چیزی‌ بخورید و...

  پیرمردان‌ پرسیدند: آیا شوهرت‌منزل‌ است‌؟ زن‌ گفت‌: خیر، سرکار است‌. آنها گفتند: ما نمی‌توانیم‌ داخل‌ شویم‌. بعد از ظهر که‌ شوهر آن‌زن‌ به‌ خانه‌ بازگشت‌ همسرش‌ تمام‌ ماجرا را برایش‌ تعریف‌ کرد. مرد گفت‌: حالا برو به‌ آنها بگو که‌ من‌ درخانه‌ هستم‌ و آنها را دعوت‌ کن‌.

 سپس‌ زن‌ آنها را به‌ داخل‌ خانه‌ راهنمایی‌ کرد ولی‌ آنها گفتند: ما نمی‌توانیم‌با هم‌ داخل‌ شویم‌. زن‌ علت‌ را پرسید و یکی‌ از آنها توضیح‌ داد که‌: اسم‌ من‌ ثروت‌ است‌ و به‌ یکی‌ دیگرازدوستانش‌ اشاره‌ کرد و گفت‌ او موفقیت‌ و دیگری‌ عشق‌ است‌. حالا برو و مسئله‌ را با همسرت‌ در میان‌بگذار و تصمیم‌ بگیرید طالب‌ کدامیک‌ از ما هستید!

 زن‌ ماجرا را برای‌ شوهرش‌ تعریف‌ کرد. شوهر که‌بسیار خوشحال‌ شده‌ بود با هیجان‌ خاص‌ گفت‌: بیا ثروت‌ را دعوت‌ کنیم‌ و منزلمان‌ را مملو از دارایی‌نماییم‌. اما زن‌ با او مخالفت‌ کرد و گفت‌: عزیزم‌ چرا موفقیت‌ را نپذیریم‌! در این‌ میان‌ دخترشان‌ که‌ تا این‌لحظه‌ شاهد گفت‌ و گوی‌ آنها بود گفت‌: بهتر نیست‌ عشق‌ را دعوت‌ کنیم‌ و منزلمان‌ را سرشار از عشق‌کنیم‌؟ سپس‌ شوهر به‌ زن‌ نگاه‌ کرد و گفت‌: بیا به‌ حرف‌ دخترمان‌ گوش‌ دهیم‌، برو و عشق‌ را به‌ داخل‌دعوت‌ کن‌، سپس‌ زن‌ نزد پیرمردان‌ رفت‌ و پرسید کدامیک‌ از شما عشق‌ هستید؟ لطفا داخل‌ شوید ومهمان‌ ما باشید.

 در این‌ لحظه‌ عشق‌ برخاست‌ و قدم‌ زنان‌ به‌ طرف‌ خانه‌ راه‌ افتاد. سپس‌ آن‌ دو نفر هم‌ بلندشده‌ و وی‌ را همراهی‌ کردند. زن‌ با تعجب‌ به‌ موفقیت‌ و ثروت‌ گفت‌: من‌ فقط عشق‌ را دعوت‌ کردم‌! دراین‌ بین‌ عشق‌ گفت‌: اگر شما ثروت‌ یا موفقیت‌ را دعوت‌ می‌کردید دو نفر از ما مجبور بودند تا بیرون‌منتظر بمانند اما زمانی‌ که‌ شما عشق‌ را دعوت‌ کردید، هر جا که‌ من‌ بروم‌ آنها نیز همراه‌ من‌ می‌آیند. هر کجا عشق‌ باشد در آنجا ثروت‌ و موفقیت‌ نیز حضور دارد.

منبع

مزرعه سبز رمضان، کشت زار شکوفایی شکوفه های آمرزش است.در این ماه خجسته و مبارک، همگان به سوی لحظه های آبی پر می کشند ، به ترانه نور، گوش می سپارند. از کوچه های معطر ایمان ، امان می طلبند. به میزبانی آفتاب می روند و بر چشمان خورشید دعا، بوسه نثار می کنند. آرمان های زلال شان را به پنجره های باز سحرگاهان می سپارند، از نوازش ماهتابی لحظه های افطار، برخوردار می شوند و از گندم زار عشق خداوند، محصول خلوص را می دروند.

رمضان، فصل آمرزش و لطف خداوند است. رمضان، روزها و شب های معطر آفرینش است.رمضان،زمان بارش روحانیت و رحمت است. رمضان، همه نور است و روشنایی.همه خیر و برکت. هر لحظه رمضان،غنیمتی بزرگ است. باران زندگی ساز رمضان هم چنان بر مزارع دلها فرو می بارد و تشنگان فضیلت و معنا را سیراب می کند. بر این اساس، می باید همه ما، در چشمه های برکت سپیده دمان و سحرگاهان به تن شویه بپردازیم ، جانی شیفته بیابیم و تمامی وجود خویش را از هر لکه پلیدی و چرک گناه است، بیالاییم.

زلال معنویت را مزه مزه کنیم و علم و عمل را در هم بیامیزیم. هر روز ، دانه محبت بکاریم و هر شب آبشار بیتوته را بیاشامیم!در این میان، طلایی ترین اوقات این ماه شریف، شبهای پر ارزش قدرند. شبهای قدر، شبهای سرنوشت سازند. شبهای نماز و نیاز و رازند! شبهای هم بالی با فرشته های خداوندند. شبهای قدر، شبهای فرصت های استثنایی اند. هیچ شبی به فضیلت این شبهای روشن نمی رسد.اندیشه و عبادت و نیایش در هریک از این شبها، برتر از اندیشه و عبادت و نیایش در هزار ماه است.

در این شبهای شگفت، در این شبهای آمرزش،فرشته ها به سوی ما زمینیان می آیند. آنان به حضور مولای امام زمان(عج) می رسند و سرنوشت ها و تقدیرهای ما را به محضر ایشان عرضه می دارند. در این شبهای سرشار از رحمت و غفران ، در این شبهای بیداری و هشیاری، در این شبهای شور انگیز عبودیت، در این شبهای میهمانی خداوند، در این شبهای پرواز به سوی حریم جانان، در این شبهای اوج و عروج، نه تنها دیدگان که دلها و جان مان را نیز بیدار نگاه داریم و از برکات ویژه این لحظه های ناب، برخوردار شویم. قدر شبهای قدر را بدانیم. خدای یگانه را با همه وجود بخوانیم. با اخلاص به سوی بارگاه نور بشتابیم و از فیوضات معنوی و ناپیدا کرانه این شبها ، بهره ها برداریم.

در شبهایی این چنین گرانقدر ، هرگاه حالی پیدا کردید، ما را نیز از یاد نبرید.

جواد نعیمی

تصور کنید بانکی دارید که در آن هر روز صبح ۸۶۴۰۰ تومان به حساب شما واریز میشود و تا آخر شب فرصت دارید تا همه پولها را خرج کنید. چون آخر وقت حساب خود به خود خالی میشود. در این صورت شما چه خواهید کرد؟ هر کدام از ما یک چنین بانکی داریم: بانک زمان. هر روز صبح، در بانک زمان شما ۸۶۴۰۰ ثانیه اعتبار ریخته میشود و آخر شب این اعتبار به پایان میرسد. هیچ برگشتی نیست و هیچ مقداری از این زمان به فردا اضافه نمیشود.
ارزش یک سال را دانش‏آموزی که مردود شده میداند.
ارزش یک ماه را مادری که فرزندی نارس به‏دنیا آورده میداند،
ارزش یک هفته را سردبیر یک هفته‏ نامه میداند،
ارزش یک ساعت را عاشقی که انتظار معشوق را میکشد،
ارزش یک دقیقه را شخصی که از قطار جا مانده،
و ارزش یک ثانیه را آنکه از تصادفی مرگبار جان به در برده، میداند.
هر لحظه گنج بزرگی است، گنجتان را مفت از دست ندهید، باز به خاطر بیاورید که زمان به خاطر هیچکس منتظر نمیماند.
دیروز به تاریخ پیوست.
فردا معما است.
و امروز هدیه است.

خداحافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام ........ خداحافظ به شرطی که بفهمی ترشده چشمام

خداحافظ کمی غمگین، به یاد اون همه تردید....... به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ، نه اینکه رفتنت سادست ........ نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها ........ بدونی بی تو و با تو، همینه اسم این دنیا

هیچ کس تنهایی ام را حس نکرد
لحظه ی ویرانیم را حس نکرد
در تمام لحظه هایم هیچ کس وسعت صدایم را حس نکرد
آن که سامان غزلهایم از اوست
بی سرو سامانیم را حس نکرد
هیچ کس حس نکرد درد دل من چیست
عاشقانه زیستن,عاشقانه دل کندنم حس نکرد
ما دوست داریم دوستان باوفا را
 هیچ کس معنی حرفهایم را حس نکرد.

از من که گذشت ..
اما اگر باز در سرت هوای خداحافظی داشتی، از همان ابتدا سلامی نکن..
لطفا!

خدایا تو مرا به سوی او فرستادی تا درس بزرگی به او بدهم.

من، یعنی یک پشه ، سرباز کوچک تو رفتم و چند جای بدنش را نیش زدم.

او مثل بچه ها از درد گریه کرد!

خواست مرا پیدا کند. اما نتوانست.

او از پیدا کردن یک پشه کوچک عاجز بود.

ای خداااا

تو مرا آفریدی

که آدم ها مغرور نشوند و خیال نکنند اگر قدرت دارند به همه موجودات مسلط هستند.

او پادشاه بود اما نتوانست از شر نیش من در امان باشد.

به نام خدای رحمان و رحیم 

 و این بحر طویل است....

 عصر یک جمعه ی دلگیر؛دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟ 

چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظه ی باران نرسیده است؟ 

و هر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و 

غم عشق به پایان نرسیده است. 

بگو حافظ دل خسته ز شیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است  

چرا یوسف گم گشته به کنعان نرسیده است؟ 

چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟ 

دل عشق ترک خورد؛ گل زخم نمک خورد؛ زمین مرد؛ زمان بر سر دوشش 

غم و اندوه به انبوه فقط برد، فقط برد، زمین مرد، زمین مرد،خداوند گواه است، 

دلم چشم به راه است؛و در حسرت یک پلک نگاه است؛ولی حیف نصیبم فقط آه است 

و همین آه خدایا برسد کاش به جایی؛ برسد کاش صدایم به صدایی... 

عصر این جمعه ی دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، 

تو کجایی گل نرگس؟ 

به خدا آه نفس های غریب  تو که آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم،  

زده آتش به دل عالم و آدم مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ  

 کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای ای عشق مجسم

که به جای نم شبنم بچکد 

  خون جگر دم به دم از عمق نگاهت نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند 

آتش به دل فاطمه آهت 

به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخ ماهت ای ماه! 

بیا،صاحب این بیرق و پرچم و این مجلس و این روضه تویی،آجرک الله!... 

                                                                                           منبع:www.kntoosi.com

 ادامه در ادامه مطلب.برگرفته از www.zt1.blogfa.com

                                     مدتهاست كه خبري نيست ،

                                                               خوشحال باش

                                                                      چون حتما اوضاع روبه راهه

                                                                                                     كه از يادش رفتي...

کودکی که آماده تولد بود، نزد خدا رفت و از او پرسید:« می گویند فردا شما مرا به زمین می فرستید؛ اما من به این کوچکی و بدون هیچ کمکی چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم؟»

خداوند پاسخ داد :« از میان بسیاری از فرشتگان، من یکی را برای تو در نظر گرفته ام. او در کنار توست و از تو نگهداری خواهد کرد.»

اما کودک هنوز مطمین نبود که می خوهد برود یا نه.

- اینجا در بهشت، من هیچ کاری جز خندیدن و آواز خواندن ندارم و این ها برای شادی من کافی است.
خداوند لبخند زد :« فرشته تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد. تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود.»

کودک ادامه داد:« من چه طور می توانم بفهمم مردم چه می گویند وقتی زبان آنها را نمی دانم؟»

خداوند او را نوازش کرد و گفت:« فرشته تو، زیباترین و شیرین ترین واژه هایی را که ممکن است بشنوی، در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی.»
کودک با ناراحتی گفت:« وقتی می خواهم با شما صحبت کنم، چه کنم؟»
خداون برای این سؤال هم پاسخی داشت :« فرشته ات دستهایت را کنار هم می گذارد و به تو یاد می دهد که چگونه دعا کنی.»
کودک سرش را برگرداند و پرسید:« شنیده ام که در زمین انسان های بدی هم زندگی می کنند. چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟»
- فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد، حتی اگر به قیمت جانش تمام شود.
کودک با نگرانی ادامه داد :« امات من همیشه به این دلیل که دیگر نمی توانم شما را ببینم ناراحت خواهم بود.»

خداوند لبخند زد و گفت:« فرشته ات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد مرا خواهد آموخت؛ گرچه من همواره کنار تو خواهم بود.»

در آن هنگام بهشت آرام بود، اما صداهایی از زمین شنیده می شد. کودک می دانست که باید به زودی سفرش را آغاز کند. او به آرامی یک سؤال از دیگر از خداوند پرسید :« خدایا اگر باید همین حالا بروم، لطفاً نام فرشته ام را به من بگویید.»

خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد :« نام فرشته ات اهمیتی ندارد و به راحتی می توانی او را مادر صدا کنی.»

منبع : www.kntoosi.com

هنگامى كه نزدیك تروى رسیدم، او با سر خمیده، دفتر مشقش را جلوى من گذاشت و دیدم كه تكالیفش را انجام نداده است. او سعى كرد خودش را پشت سر بغل دستیش پنهان كند كه من او را نبینم. طبیعى است كه من به تكالیف او نگاهى انداختم و گفتم: "تروى! این كامل نیست."
او با نگاهى پر از التماس كه در عمرم در چهره كودكى ندیده بودم، نگاهم كرد و گفت: "دیشب نتونستم تمومش كنم، واسه این كه مامانم داره مى میره."

هق هق گریه ی او ناگهان سكوت كلاس را شكست و همه شاگردان سرجایشان یخ زدند. چقدر خوب بود كه او كنار من نشسته بود. سرش را روى سینه ام گذاشتم و دستم را دور بدنش محكم حلقه كردم و او را در آغوش گرفتم. هیچ یك از بچه ها تردید نداشت كه "تروى" بشدت آزرده شده است، آن قدر شدید كه مى ترسیدم قلب كوچكش بشكند. صداى هق هق او در كلاس مى پیچید و بچه ها با چشم هاى پر از اشك و ساكت و صامت نشسته بودند و او را تماشا مى كردند.

سكوت سرد صبحگاهى كلاس را فقط هق هق گریه هاى تروى بود كه مى شكست. من بدن كوچك تروى را به خود فشردم و یكى از بچه ها دوید تا جعبه دستمال كاغذى را بیاورد. احساس مى كردم بلوزم با اشك هاى گرانبهاى او خیس شده است. درمانده شده بودم و دانه هاى اشكم روى موهاى او مى ریخت.
سؤالى روبرویم قرار داشت: "براى بچه اى كه دارد مادرش را از دست مى دهد چه مى توانم بكنم؟"

تنها فكرى كه به ذهنم رسید، این بود: "دوستش داشته باش ... به او نشان بده كه برایت مهم است ... با او گریه كن." انگار ته زندگى كودكانه او داشت بالا مى آمد و من كار زیادى نمى توانستم برایش بكنم. اشك هایم را قورت دادم و به بچه هاى كلاس گفتم: "بیایید براى تروى و مادرش دعا كنیم." دعایى از این پرشورتر و عاشقانه تر تا به حال به سوى آسمان ها نرفته بود.

پس از چند دقیقه، تروى نگاهم كرد و گفت: "انگار حالم خوبه." او حسابى گریه كرده و دل خود را از زیر بار غم و اندوه رها كرده بود. آن روز بعدازظهر مادر تروى مرد.

هنگامى كه براى تشییع جنازه او رفتم، تروى پیش دوید و به من خیر مقدم گفت. انگار مطمئن بود كه مى روم و منتظرم مانده بود. او خودش را در آغوش من انداخت و كمى آرام گرفت. انگار توانایى و شجاعت پیدا كرده بود و مرا به طرف تابوت راهنمایى كرد. در آنجا مى توانست به چهره مادرش نگاه كند و با چهره ی مرگ كه انگار هرگز نمى توانست اسرار آن را بفهمد روبرو شود.

شب هنگامى كه مى خواستم بخوابم از خداوند تشكر كردم از اینكه به من این حس زیبا را داد، تا توان آن را داشته كه طرح درسم را كنار بگذارم و دل شكسته یك كودك را با دل خود حمایت كنم ...

فقط و فقط

مرا دریاب

گوش کن ای خانه به دوش

کسی اینجا هست منتظرت

پس چرا نمی آیی؟

پس چرا راحتیم را تو نمی خواهی؟

به خدا سوگند من آمده ام

تا به تو گویم آماده ام

همین امشب منتظرم

که فردا دیر است.

امشب سکوتی داشتم دیدنی

سکوتی که شاید معنی واژه های آن سخت باشد

سکوت فریادها

سکوت ناگفته ها

خاموشی ستارگان

تاریکی روشنایی ها

همه با هم یه چیز را نشانه می رفتند

همه با فریادی بی صدا مرا صدا می زدند

می خواستن سکوتم را بشکنند

اما سکوتم نخواهد شکست

فریادم را در حنجره ام دفن خواهم کرد

تا سکوتم نشانه ای باشد برای بودنم

       گفت: به پاهایم نگاه کن،ببین چقدر چندش آور است

.زشتی جرم من است

 .خدا هیچ نگفت

 .گفت:این دنیا فقط مال قشنگ هاست
مال گل ها و پروانه ها،مال قاصدک ها؛مال من نیست
خدا گفت:چرا مال تو هم هست
دوست داشتن یک گل،دوست داشتن یک پروانه یا قاصدک
.کار چندان سختی نیست
.اما دوست داشتن یک سوسک،دوست داشتن تو کاری دشوار است
!دوست داشتن کاری است آموختنی،و همه رنج آموختن را نمی برند

آینه منو برداشت... شروع کرد بهم نگاه کردن... دستی به موهاش کشید... یقشو درست کرد... دهنشو کش داد تا دندوناشو ببینه... گرد و خاک های فرضی رو شونه هاشو تکون داد... صداشو صاف کرد...کلشو آورد جلوم ...برام شکلک درآورد... منم براش شکلک درآوردم ...خندید... منم خندیدم... یهو خندش وایستاد.... میخواستم ببینم برا چی دیگه نمیخنده منم دیگه ساکت شدم...

اومد بره... گفتم آینه باهام قهری...؟ سرشو انداخت پایین ولی هیچی نگفت... سرشو گرفتم بالا زل زدم تو چشاش... بهش گفتم چقدر چشات قشنگه آبی آبی مثه دریا... اشک تو چشاش جمع شد ولی بازم هیچی نگفت ...بهش گفتم دیگه دوسم نداری ...دوباره سرشو انداخت پایین ...گفت قلب تو سیاهه... گفتم خودت چی قلب تو سیاه نیست ...؟دستشو از دستم جدا کرد ...اما آینه نیفتاد...اما نشکست ...

بهم گفت پشت سرتو ببین ...نگاه کردم ...خودم بودم ...ولی کوچیک شده بودم... کوچیک کوچیک ...انگار هنوز مدرسه نمیرفتم... سفید سفید ...مثه نور...نزدیکش شدم ...نزدیک و نزدیک تر... اینقدرکه دیگه منم شدم مثه اون... کوچیک کوچیک... سفید سفید... آینه افتاد... این بار شکست... نیم خیز نشستم...تو آینه پر از ترک خودمو دیدم که خرد شده بودم... آینه گفت دوست دارم

برگرفته از www.ebrahim2007.blogfa.com